Dikkat: Sinema yazıları spoiler içerir.

Ramon yatakta felçli bir halde yatmaktadır. Sadece yüzü, geçmiş hayatından kalan normal parçasıdır. Çünkü artık kalbi bile eskisi gibi değildir. Hayatta mutlu olamadığına karar vermiş ve böyle devam etmenin hiçbir anlamını görememiştir. Onurlu bir şekilde hayatına son vermek adına ötenazi yapılmasını istemektedir.

Yataktayken bile aslında hayata espriyle yaklaşan bu insan, ilk başlarda çok tanıdık gelmişti ama bir türlü çıkartamamıştım. Bu mimikler ve ağız… Evet, bu her ne kadar birçok insan çirkin diye tabir etse de benim için gayet çekici olan Javier Bardem‘di. Mar Adentro’nun (İçimdeki Deniz) başkahramanı Ramon rolüyle çok iyi bir oyunculuk sergileyerek Bardem, Venedik Film Festivalin’de en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı.

Bir ölüm mücadelesi: Mar Adentro
Ramon yatakta felçli bir halde yatmaktadır. Sadece yüzü, geçmiş hayatından kalan normal parçasıdır.

Ramon bir denizciydi ve ufak bir hata ile denize atlamanın bedelini özgürlüğünün vücuduna hapsedilmesiyle ödüyordu. Film boyunca bol bol Ramon’dan espriler duyuyoruz ve bir sahne dışında gözyaşları da akmıyor. Gülüyor ve kendinden, ne istediğinden emin. Ama mutlu değil. Her zaman demişim “Her gülen yüz mutlu bir kalbin simgesi değildir.”

Bu son arayışı için yardıma ihtiyacı vardır. Ötenazi önündeki yasal engelleri aşmak için avukatlık yapan Julia mı yoksa TV’de Ramon’u görüp hayatın güzelliklerini paylaşmak adına aslında kendi sıkıntılarını anlatan Rosa mı yardım edecektir? Öğrenmek isteyen filme buyursun…

Filmi izlerken bol bol kendimizden bir şeyler düşünüyoruz. “Hayat sadece hareket etmek mi? Yaptığımız isyanlarla acaba şımarıklık mı yapıyoruz? Mutlu muyuz? Ya da daha kötülerini görüp mutlu olmak zorunda mıyız?” gibi filmin felsefesini yapıyoruz.

Bu arada bu film gerçek bir hikâyeden uyarlama. Roman ölmeden önce kitap da çıkartıyor.

Benim kafama takılan; mahkeme kabul etmese de ötenaziyi yaptı. O zaman neden mahkemeyle zaman geçirdi? Aklıma bir sürü neden geliyor. Yaşarken ölmek mi, ölüp özgürlüğe varmak mı?

Ve evet sonunda ağladım. Çünkü çok acıydı. Bu bol ödüllü ve kalbe dokunan İspanyol filmi kaçmaz.

Yönetmen: Alejandro Amenabar
Yılı: 2004
IMDB: 8.1